Kanlayanee's profileละเมอPhotosBlogListsMore ![]() | Help |
|
December 17 ณ อ่างทองเช้าวันหนึ่งวันนั้น วันหนึ่งวันนั้น หลังส่งโปรเจค...
ได้นอนร่วม 3 ชม. แหกขี้ตาตื่นเพื่อไปให้ทันล้อหมุน 7 โมง
พอไปถึงพบว่า อ.บอกคนขับว่านัด 8 โมง... อ่าว หลอกกันนี่หว่า
โถ่เอ้ยยย แทนที่จะได้นอนอีกชั่วโมงนึง ... แย่จิง
ในที่สุดเราก็ได้ขึ้นรถพร้อมกันโดยสวัสดิภาพ ออกจากจุฬาราวๆ 8 โมงกว่า มุ่งหน้าสู่ตลาดร้อยปี วิเศษชัยชาญ อันเป็น site ที่จะทำโปรเจคสองของเรา
ระหว่างทางก็นอนไปหลับไป เอาหัวโขกหน้าต่างเป็นจังหวะอันไพเราะไป จนชาวบ้านชาวช่องรำคาญแทบจะเอาตีนยันหัวให้ตื่น
เราไปถึงที่ตลาดกันซัก 10 โมงล่ะมั้ง
หลังจากนั้นก็กระจายกำลังกันปักหมุด survey
ครั้นจะอ้าปากถาม ก็มีแต่คนเข้ามาถามซะก่อน .. ก็ดี ไม่เปลืองน้ำลาย
ไอ่เค้าก็กลัวเราจะมาสำรวจไล่ที่ ไอ่เราก็กลัวงานไม่เสร็จ.. ต่างคนต่างพูดน้อย ถามน้อยกันไปโดยปริยาย
ทำงานเสร็จด้วยความมั่วอย่างรวดเร็วประมาณเที่ยง
แล้วก็มุ่งหน้าสู่ตลาดอีกร้อยปี ที่สุพรรณบุรี
โห
บรรยากาศผิดกันลิบลับ
หยั่งกะคลองเตยกะจตุจักรยังไงหยั่งงั้นเลย
โอ้วลืมเล่า
คือตอนอยู่ในรถตู้ก่อนมาที่สุพรรณนี้ ก็หลับอีกตามเคย
แต่คราวนี้ นายต่อเป็นผู้นั่งใกล้หน้าต่าง ไอเราก็นั่งกลาง
ปรากดว่า หลับแบบคออ่อนอีก จนหัวโขกนายต่อไป 2 ครั้ง
ลงรถนายต่อด่าใหญ่เลย... "ชั้นไม่ได้นอนเพราะแก.. พอจะหลับเมื่อไหร่ แกก็เอาหัวมาโขก ชั้นนี้สะดุ้งตาตื่น"
แอบสำนึกผิดมากมายอ่ะ
เดินชอบปิ้งอยู่ที่ตลาดราวๆ 2 ชม.ได้ เหมือนย้อนยุคไปยุค เก๋าๆ ไงไม่รู้อ่ะ หยั่งกะถ่ายหนังเรื่องฟ้าทะลายโจร
แต่ก็สวยดีนะ สวยแบบเรโทร
จากนั้นเราก็ไปไหว้พระที่วัดป่าเลไลย์ ... วัดชื่อดังของสุพรรณน่ะ
เจอท่านขุนแผนด้วย
หล่อไม่เบานะนั่น.......
ที่วัดเค้าแอบมีมุมยกช้างทดสอบคำอธิษฐานด้วยล่ะ
ก็อย่างที่รู้ๆ กันมา ว่าผู้ชายยกด้วยนิ้วก้อย ผู้หญิงยกนิ้วนาง
หูย... เพื่อนๆ ฉันนี่ยกกันนิ้วแทบหัก พูดเป็นเสียงเดียวกันว่า "ช้างมันหนักขึ้นจิงๆ ด้วยแก"
แอบตาลุกวาว "จิงเหรอวะ"
แต่ก็ไม่กล้ายกเอง กัวนิ้วบวม เด๋วใส่แหวนแต่งงานไม่ได้น่ะ...ฮิ้วววว
ยกช้างกันเสร็จเราก็มาค้นพบปริศนาของวัดป่าเลไลย์กัน
คิดว่าช้างตัวไหนเป็นตัวผู้ ตัวไหนตัวเมียจ้ะ
ใครจะไปรู้ฟระ... หน้าตาท่าทางเหมือนกันทุกอย่าง
อยากรู้จะบอกให้... เดินไปดูหลังช้างสิ จะรู้...
ปรากดว่า เจอ....ของช้า โอย ฮาแตก...
ใครจะไปคิดฟระเนี่ย ทะลึ่งที่สุด
หลังจากนั้นเราก็มุ่งหน้ากลับกทม. อย่างแฮปปี้ ดี๊ด๊า หลับเป็นตาย
จบ... July 12 จากไป..หัวหิน
March 23 วันอันแสนน่าเบื่อโอ๊ย!!!! น่าเบื่อเป็นบ้าเลย
อยู่บ้าน นอนกลิ้งไปกลิ้งมา ลงไปกินข้าว ขึ้นไปนอนกลิ้งมากลิ้งไป ลงไปกินข้าว ขึ้นไปนอนอืด ดูทีวี เล่นเน็ต นอนตีสาม ตื่นบ่ายโมง (แล้วก้อกลับไปอ่านใหม่ตั้งกะต้นประโยค)
ชีวิตทำมัยมันน่าเบื่องี้อ่ะ ถึงแม้ว่าเรื่องการใช้ชีวิตแบบไร้สาระนี่จะเป็นเรื่องถนัดของเราก็ตาม แต่งี้มันก้อไร้สาระเกินไปหน่อยป่ะ ใครก้อได้ ช่วยหาไรมาให้ทำทีเหอะว่ะ (หามาแล้วจะทำมั๊ยล่ะ ... ก็ไม่... เพราะฉะนั้น กลับไปอ่านต้นประโยคใหม่อีกรอบ)
วันอาทิดนี้จะไปเชงเม้งแล้ว จะหนีออกจากบ้านตอนนี้ก้อคงต้องกลับให้ทันวันเสาร์สินะ ไม่งั้นเด๋วคนอื่นรู้หมด
เฮ้อ.. เบื่อจัง
January 07 ชีวิตลำเค็ญอ่านะ
ผ่านไปอีกวันกะชีวิตค่อนข้างไร้สาระ
วันนี้ เป็นปกติที่ต้องไปเรียนวิชาเลือกคณะวิดวะ แต่ว่า อ.บอกว่าถ้ามาช้ากว่า 9.15 น. อ.จะล็อกห้องไม่ให้เข้า แล้วก้อโดนเช็ดขาดด้วย
ซวยล่ะสิ ปกติไปสิบโมง แล้วนี่จาปายทานได้ยางงายยยยยยยยย
ปัญหาใหญ่สำหรับชีวิตย่อมมีทางออก
ปรากดว่า ตื่นมาแต่เช้าตรู่ 7.30 น. (ซึ่งปกติคนอื่นเค้าคงออกจากบ้านกันแร้ว)
อาบน้ำอย่างเร่งด่วน อ่านกาตูนและดูทีวีอย่างเร่งด่วน รวมๆ แล้วเสร็จตอน 8.15
แล้วก้อหิ้วข้าวขึ้นรถป๊าไปกิน เนื่องจากคาดว่า ถ้ากินข้าวอย่างเร่งด่วนอยู่กะบ้านนี่คงได้ออกจากบ้านตอน 9 โมงเป็นแน่
อย่ากระนั้นเลย ป๊าเหยียบคันเร่งมิดแหลกราญ เนื่องจากแอบบอกป๊าว่าเรียน 8.45
ในที่สุด
เราก้อได้หอบสภาพทุลัก ทุเล (และทุเรศพอควร) มาถึงหน้าตึกวิดวะตอน 9.10 จนได้
ต่อจากนั้น สวมวิญญาณนักวิ่ง ฝีเท้าไว้ ซอยขึ้นบันไดด้วยความเร็วสูง
แฮ่กๆๆๆๆๆ เหนื่อยชะมัด ทำไมบันไดคณะนี้มันถึงได้ขึ้นแล้วเหนื่อยงี้ฟระ
แต่ทันใดนั้นเอง ก้อมีอารายมาดลใจให้หันไปทางขวา แล้วก้อเจอสิ่งไม่คาดฝัน นั่นก้อคือ "ลิฟท์"
เพื่อนๆ คงรู้จัก "ลิฟท์" กันดี มันก้อคือสิ่งที่ทำให้แกขึ้นชั้นบนได้ โดยไม่ต้องหอบสังขารขึ้นบันไดจนเหนื่อยไง
หายเหนื่อยเลยตู................................... ม่ายยยยยยยยยยยยย เหนื่อยหนักกว่าเดิมอีก ปลงในความโง่ของตัวเองอีก 2 นาที
รวมๆ แล้ว เดินอย่างสง่าผ่าเผยเข้าห้องตอน 9.15 น.ตรงเป๊ะ
แต่ปรากดว่า 9.30 ไอป่านมา
ก้อยังเข้าห้องได้
ก้อยังเช็คชื่อได
10.00 ไอวีมา
ก้อยังเข้าห้องได้
แล้นตรูรีบวิ่งหูตูบมาเพื่อไรฟระ
เอาเถอะ เหนื่อยกาย แต่สบายใจ (ข้อแก้ตัวของคนฉลาดก้องีอ้ะ ไม่ต้องคิดมากนะ)
หยุดเสาอาทิด
ทำรายงานเสดสาด
กะทำความรู้จัก เลอ โนต ที่เป็นญาติกะโอ้ป๋องแป๋ง
แล้วก้อนอน อ่ากาตูน
แล้วก้อ
อะไรอีกหว่า
โอ้ย แค่นี้ก้อไม่มีเวลาพักแระ ต้องทำอะไรตั้งเยอะแยะไปหมด
เนอะๆๆ
ไปดีก่า
ไว้อัพใหม่วันหลัง
เย่ๆๆ
January 06 -*-*-*-เบิกบานเป็นที่สุด
วันนี้โปรแกรมงานสตูไม่ข้ามอาทิด
ดีใจมากมายที่ไม่ต้องทำงานหามรุ่งหามค่ำเสาอาทิด
ทำให้รู้สึกว่า... แล้ววันหยุดสองสามวันนี้เราจะทำอะไรล่ะเนี่ย
ฟังดูเหมือนว่างงาน แต่แท้ที่จิงแล้ว งานยังท่วมหัวอยู่มากมายนักที่ยังรอการสะสางอยู่
ที่น่าเบิกบานกว่านั้น
ทำถนนเสร็จแล้วโว้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
แต่ว่า
จะได้เงินเป็นพันล้าน เอาไปใช้สุรุ่ยสุร่ายแล้นนนน
เย่ๆๆๆๆ
(เว่อ ไปป่ะ )
และแต่ว่า
พี่แอนลาออกไปแล้น
จะโดนเชิดเงินหนีป่าวหว่า
คงไม่หรอกมั้ง
ถึงพี่แอน :::: โบว์รอเงินอยู่นะค้า
ถึงเพื่อนๆ ::: สวัสดีปีใหม่นะจ๊ะ ขอให้มีความสุขกันมากๆ ใครสอบก้อขอให้โชคดีในการสอบนะ
ถึงพี่ๆ น้องๆ ลุงๆ ป้าๆ น้าๆ อาๆ :::: เห็นรูปแล้ว น่าตกใจมากมาย ไม่น่าเชื่อว่า ตระกูลเราหน้าตาดีกันทุกคนเรยเนอะ
ถึง xxx :::: รักนะ... แต่ไม่แสดงออก
ถึงตัวชั้นเอง :::: ไปทำงานซะทีสิยะ.... |
|
|